اشک های یخی به قلم نسترن قلی زاده
پارت شصت و ششم :
چشمانم را بستم و آرزویش را برآورده کردم.
وقتی چشم باز کردم، قصر شکل تازه‌ای به خود گرفته بود؛ همان‌طور که سامیار آرزو کرده بود. دیوارهای یخ‌زده جای خود را به سنگ و چوب گرم داده بودند، و هوایی گرم در فضا می‌چرخید.
لبخندی زدم و گفتم:
– اینم از قصر رویایی تو. فقط اتاق خودم مثل قبل مونده، من توی این گرما کلافه می‌شم.
– وای ممنونم خانم… واقعاً شبیه رویاست.
از روی تخت بلن
مطالعه‌ی این پارت حدودا ۵ دقیقه زمان میبرد.
این پارت ۲۴۹ روز پیش تقدیم شما شده است.
لطفا صبر کنید...
نیلوفر آبی
0یا آذر یا سامیار